Bildim Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Çocukken dünyayı bir masal sandım,
Her gülen yüze de kolayca kandım;
Bir damla yaş ile nasıl arındım,
Gözümün yaşını hep arı bildim.

Kitaplar devirdim, ilme sarıldım,
Sorular içinde yorulup kaldım;
Öğrendikçe daha derine daldım,
Ne bildiysem onu ben yarı bildim.

Feleğin önünde bir oyun vardı,
Kimine gül sundu, kimine dardı;
Gönlüm her atışta umut arardı,
Ömrümü kaderin bir zarı bildim.

Bir sevda doğdu da ay gibi gece,
Gönlüm titredi de sessiz, gizlice;
Adı dudağımda en tatlı hece,
Cihanda en aziz o yârı bildim.

Gençlik bir bahardı, geçti de çağı,
Yüklendim sırtıma bir ömür dağı;
Kırağı vurdu da o gönül bağı,
Saçımın akını kış karı bildim.

Bağrımda bir ateş sönmeden yandı,
Gecenin koynunda her an uyandı;
Gönül bu ateşe nasıl dayandı,
Aşkı, ateşin de öz harı bildim.

Dünya bir pazardı, kurdum tezgâhı,
Kimi mal kazandı, kimi günahı;
Bir yetim gönülden dindirdim ahı,
İyiliği ömrün tek kârı bildim.

Gördüm ki her bahar hazana döner,
Her yanan ocak da sonunda söner;
İnsan bir yaprak ki dalından düşer,
Gülen her yeşili ben sarı bildim.