Bilirsin Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Yel değince yaprak nasıl ürperir,
Hâlimi sen benden iyi bilirsin;
Yüreğimi dertler içten kemirir,
İçimdeki yangın nedir, bilirsin.

Nice yol yürüdüm, eşik aşındı,
Umudum her defa derde taşındı;
Gönlümde bir sevda gizli yaşandı,
Onun adını da elbet bilirsin.

Dağ dilsiz, taş dilsiz, öyle derler ya,
Dertli gönül ise sırrın söyler ya;
Gece olur, yıldız bana güler ya,
Niçin sustuğumu sen hep bilirsin.

Eğri dünya her gün doğruyu yorar,
Haklı olan kişi ağır yük sırtlar;
Garip olan bile ekmeğin paylar,
İnsan kıymetini en çok bilirsin.

Saz inler, tel ağlar şimdi elimde,
Bir ah kaldı yalnız kırık gönlümde;
Üç günlük bir handır dünya önümde,
Giden geri gelmez, sen de bilirsin.

Varsın beni deli desin tüm âlem,
Doğru söyleyene düşer bin elem;
Aşk ile hakikat birdir, der kalem,
Kimse bilmez, bunu bir sen bilirsin.