Bil Sevgili.. Şiiri - Yorumlar

Teşekkür ederim, okumak ve dinlemek icin zaman ayırmış ve üstüne yorum yapma nezaketinde bulunmuşsunuz.
Sevmiş ve size iyi geldiğini belirtmişsiniz.. ne mutlu bana.
Sevindim iyi hissettirmesine.
Nice satırlarda buluşmak ümidiyle..
Eyvallah..

Güzel..
Anlatım duru, sözler samimi, duygular derin, hissediş etkileyici..
‘’Gelmediğin günleri topluyorum
Sonra çıkaramıyorum seni benden ‘’
Kısmıyla özlemin/ hasretin fevkine çıkılmış denebilir..
Lakin, istenen / beklenen gelmeyecek sanılırken bir sabah ya da bir akşam ya da beklenmedik ya da
‘’ keşke gelse’’ denildiği bir anda karşınıza çıkıp ve öylesine sarmalayacak ki kopmak ne mümkün olma ihtimali de her zaman temenni edilir.
Biraz uzun olmasını, bu kadarcık kusur kadı kızında da olura bağlayarak sadece güzel değil okuyucuya ‘’ iyi gelen ‘’ bir şiir okudum…
Ve dahi beğendimi aşıp sevdim..
Videoyu da izledim, yorgun olduğum anları dinginleştiren bir müzik eşliğinde rahatlatan bir sesle şiirin tadına vardım.
Emeğinizle ve de dimağınızla vesile oldunuz efenim, teşekkürler…

Teşekkür ederim arkadaşım, zamanını ayırmışsın eyvallah.

Hep en çok yanan ben oldum zaten, huyum kurusun sevince fena seviyorum be :))))

Bu sevda da en çok yanan sen olacaksın..

Emeğine yüreğine sağlık şairem..
Selâm saygı ve muhabbetle

Okuma zahmeti göstermişsin sagolasın Münzevi. Bu zahmeti bir de yorum yaparak katlamışsın.
Çok teşekkür ederim her bir cümlen için. Böylesi derinlikle bakıp gördüğün, yorumladığın için.

Şiiriniz, varoluşun en sancılı ve derin yaralarından birine dokunuyor; yokluğun, özlemin ve sevgilinin eksikliğinin ruhta açtığı boşluğu bir nehir kenarına kök salmış yalnız bir ağaca benzeterek, o yalnızlığın içindeki yaşam mücadelesini en yalın ve içten biçimiyle anlatıyor.

Her dizesinde, taşınamayan sözcüklerin ağırlığı, yüreğin çaresiz çırpınışı ve aşka olan teslimiyet o kadar gerçek ve sıcak ki; okuyucu, şairin bu “deliliğini” bir çılgınlık değil, tam tersine, yaşamı boyunca süren, kırılgan ama vazgeçilmez bir tutku olarak hissediyor.

Özellikle “Bu yüzden yalnızlığın adını sensizlik koydum” dizesi, şiirin gövdesini taşıyan bir manifesto gibi duruyor; çünkü o duygu, hayatın en keskin gerçeklerinden biri: Sensizliğin içinden geçen her şeyin nasıl da yalnızlıkla yoğrulduğu…

Ve şiirin sonundaki “Bil, Bil be sevgili...” tekrarları, kelimelerin sınırlarını zorlayan bir çağrı gibi; sevgiliye, yaşanan her acıya, her sevince rağmen içtenlikle seslenişin; umutla karışık bir teslimiyetin ifadesi…

Genel olarak, hem yalın hem derin, hem duygusal hem olgun bir anlatıma sahip; okudukça içine çeken, akılda kalıcı ve etkileyici bir şiir. Çok güzel, duyguyla yazılmış. Paylaştığınız için teşekkür eder, kaleminizin nice şiirler yazmasını temenni ederim.

Saygılarımla...