Bıktım Ulan Bıktım Şiiri - Sadık Kocabaş

BIKTIM ULAN BIKTIM
Sallansa bu zemin, / kopsa da tufan,
Dağları deviren / enkazdan çıktım.
Dinamit patlasa, / çökse bu dağlar,
İnsanın nankörce / halinden bıktım.

BIKTIM ULAN BIKTIM

Gök yüzü gürlese, / çaksa da şimşek,
Yıldırım düşerken / caymaz bu yürek.
Puştların kahrına / vermedim emek,
Kalleşçe vurulan / darbeden bıktım.

Ağaçlar yansa da / dağların başı,
Eğilmez yiğidin / bükülmez kaşı.
Boşuna akıttım / gözdeki yaşı,
Dostun sinsi duran / yüzünden bıktım.

Ahlakın temeli / yıkılmış kökten,
Şerefsiz söz söyler / utanmaz mertten.
Vurdumduymaz olmuş / canlar yürekten,
Namert gidişatın / hepsinden bıktım.

Kalemsiz Şair’im / tükenmez kelam,
Bunca ihanete / vermedim selam.
Dünyanın yüküdür / sırtımda belam,
İnsanın kahpece / huyundan bıktım.