Biçare Gönül Şiiri - Gül Yıldırım

‎
‎​Yaralı sineme doldurdun koru
‎Yandığım yetmez mi, biçare gönül?
‎Temmuzda yağdırdın başıma karı
‎Donduğum yetmez mi, biçare gönül?
‎
‎​Umudun ışığı söndü mü dersin?
‎Ömür yollarında dondu mu dersin?
‎Zalim yad ellerden döndü mü dersin?
‎Kandığım yetmez mi, biçare gönül?
‎
‎​Dost sanıp aldandım, vefasız kanda,
‎Gözyaşı sel olup çağladı handa
‎Dinmedi fırtına, tükendi canda
‎Andığım yetmez mi, biçare gönül?
‎
‎​Ufukta sönüyor vuslatın nuru
‎Kırıldı gönlümün ezeli suru
‎Aşk değil bu sanki cehennem narı
‎Bandığım yetmez mi, biçare gönül?
‎
‎​Derdimin sızısı ukbâya kaldı
‎Seherin vaktidir, sarardı soldu
‎Ömrümün nurunu bir zeval aldı
‎Dindiğim yetmez mi, biçare gönül?
‎
‎​Toprak mı çağırdı, bu neyin nesi?
‎Vuslatın demidir, çıkmıyor sesi
‎Daraldı nefesim, durdu kafesi,
‎Söndüğüm yetmez mi, biçare gönül?
‎
‎​Sona mı eriyor yazılan yazı?
‎Vadenin hükmüdür, bitti mi sızı?
‎İçimde susmayan hüzün avazı
‎Sunduğum yetmez mi, biçare gönül?
‎
‎​Sevda ateşinde yaktın, kül ettin
‎Beni yaban elde kula kul ettin
‎Gülkaram’a koca ömrü çöl ettin
‎Döndüğüm yetmez mi, biçare gönül?
‎
‎Gül yıldırım✍️17. 07.2026
‎