Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Hak edene hak ettiği gibi yazılır, üslup sert fakat güzel.
Kalemine sağlık sevgili Rıdvan.
Konu bütünlüğünü korumak adına biraz daha hassasiyet göstermeli ve merkezden uzaklaşmadan mesaj verilmeli bence..Anlatım cesurca...Tebrik ederim.
Sert üslubuyla, muhatabına kamçı gibi inmiş dizeler...Kutluyorum.
Şiiri birkaç kere okudum,ama ben şİir niteliğinde bulmadım kusura bakma genç kardeşim,
Gayret etmelisin ve pozitif düşünmelisin,sevgi üretmelisin,kaleme almalısın.SELAMLAR.
Şiir anlamında mı,konunun hassayiteni anlamındamı bakmak gerektiği konusunda ikileme düştüm.
Duygularına sözüm olamaz ama şiirsellik anlamında baktığımda akıcılığında bir terslik var.duygularındaki çoşku,şiirin düzenini olı-umsuz etkilemiş diye düşünüyorum..
İkisini birbirinden ayırmak gerek..
çok güzel ellerine ve yüreğine sağlık.
tebrikler.duygu yüklü ,manidar mesajlar veren kin nefret,intikam,hırs ve vatan sevgisi ile yazan genç kalemi ve delikanlı yüreğini yürekten alkışlıyorum.kalemin susmasın yüreğin çağlayıp çoşsun...yine güzel paylaşımlarda görmek istiyorum.....
Yanıltmamak adına şiirde kendi çizgini yakalama gayreti vermen gerektiğini düşünüyorum. Daha açık ve yol gösterici mesajımı daha fazla şiirini okuduktan sonra özelden göndereceğim.
İstikbal var, çünkü yürek var.
Çalışmaya devam...
Eflatun ''şiir büyülü sözdür'' demiş.Şair yüreği amale yüzü misali yanık olmalıdır Rıdvan kardeşim.
Sanırım sen de yüreği yanıksın şiir için bundan iyi sermaye mi olur.Sayfanı inceledim şirlerini okudum.Bize verilen altın öğütlerden birkaç bir şey söylemek isterim şöyle ki:
1-)Daha yaşın genç korkma ve acele etme yazmaktan çok oku.Az yaz çok oku.Şiir gelip seni bulacaktır.O zaten hayatın kainatın içinde gizli eşyada saklı.Vakti saati geldiğinde seni dürter akrep gibi sokar ilham rahat bırakmaz.Mıknatıs gibi çekersin üstüne korkma hiç bir yere kaçmaz.
2-)Şiiri uçsuz bucaksız bir tarla gibi düşün toprağı kelimelerden müteşekkil.Sabırlı ol toprağı yavaş yavaş kaz şiiri yavaş yavaş yaz.Sınırsızdır tarla korkma okudukça sözcük dağarcığın gelişecektir.Ve sözcük tekrarı yapma.Bir sözcüğü mümkünse aynı şiirin içinde yalnız bir kez kullan.Ustalara bakma sen onlar bir sözcüğü kırk kez kullanırlarda öyle güzel ve mana yüklü olur ki kırkı da ayrı anlam taşır.Aynı anlamda sözcükler ne kadar tekrarlanırsa şiirin büyüsü o kadar kaçar.
3-)Büyük çağlar üstü kalmış zamanın ötesini görmüş ozanlara tarih sayfasında ömrü daha uzun olan şairlere dikkat et hep sabit ve ömrü uzun olanla uğraşmışlardır.Sevgilerini aşklarını umutlarını tabiatı dağ gölü çayı kullanarak ifade etmişlerdir.Neden?Çünkü zaman her şeyi çürütür.Halbuki eşyanın ömrü kıyamete kadardır.Onun içindir ki içinde su, toprak olan, ağaç olan, dağ olan şiirler uzun ömürlüdür.Sabit ve de uzun ömürlü olanla uğraş sen de sevgini aşkını umutlarını ifade ederken bunları kullan.
4-)Ve kötümser olma kötümser şiir ne kadar güzel yazılırsa yazılsın okunası şiir olmaz daha doğrusu ne kadar negatif duyguları yazsan da ki o da insandan olandır ve gerekir zaman zaman kenarında köşesinde bir umut olsun her zaman..Öyle olmalı ki yazdığı şiir şaire umut aşılamalı.
Sevgiyle kal ve acele etme en çabuk büyüyen meyve kabak bile dört ayda olgunlaşır unutma.
duyarlı kaleme selam olsun
Bu şiir ile ilgili 23 tane yorum bulunmakta