Beyoğlu'nda Aşk Şiiri - Namık Ant Benson

Beyoğlu’nda sevdim seni,
Taşların hafızası vardı,
Her kaldırım bir isim fısıldardı
Ve hepsi biraz senindi.

İstiklal boyunca yürüdük
Bir ordu gibi kalabalıkta,
Ama aşk
İki kişiyle yapılan bir muharebeydi
Ve biz hep en önde yürüdük.

Gece Galata’dan sarktı omuzlarımıza,
Meyhaneler tanıktı yeminlerimize,
Bir kadehte tarih vardı,
Bir bakışta yenilik.

Sen güldün,
Beyoğlu sustu.
Bir tramvay geçti içimden,
Kırmızıydı, geri dönmedi.

Bu sokaklar nice aşk gördü
Nice kahraman düştü kaldırımlara,
Ama bizim sevdamız
Duvarlara yazılmadı
Göğün alnına kazındı.

Çünkü biz burada
Sıradan sevmedik.
Bir şehri karşımıza aldık,
Bir geleceği arkamıza,
Ve yine de
El ele yürüdük.

Beyoğlu bilir:
Aşk bazen bir şiir değildir,
Bir destandır.
Ve her destan
Biraz yanarak yazılır.

Şimdi gece yine iner üstüme,
Neonlar nöbet tutar hatıralarımda,
Sen yoksun belki,
Ama Beyoğlu hâlâ
Adını söylüyor bana.