Yorulmuşum meğer, hep boşa kürek;
Taşa fısıldamış bunca yıl yürek.
Bahar bekler iken kıraç topraktan,
Soldu avucumda son yeşil yaprak.
Kumaşı sendeydi, nakışı bende,
Bir can uyanmadı o cansız tende.
Meğer bir kubbeymiş kapım çaldığım;
Cevizler döküldü, ben ağladığım.
İnsan inanıyor, kırılsa bile,
Emeği döküyor bilerek dile.
Ziyan olan ömre yanar da durur;
Maya tutmayınca her umut kurur.
Boşuna beklemiş gözlerim yolu,
Kırıldı dalımdan umudun kolu.
Çorak bir gönüle dökülen yaşlar,
Yüreği sızlatan bir sitem dolu.
Vazgeçtim diyerek kapattım kapıyı,
Çürük bir temele kurulmaz yapı.
Aslı taş olana dil dökmek ziyan;
Kaderin elinde hüzündür tapu.
ENGİN TOPKAN (11.08.2026)
Engin TopkanKayıt Tarihi : 11.08.2026 10:29:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
