Kaç yıldız daha çalacaktı gece.
Evet gök en çok İsa ya yaraşıyordu.
Ama ben Yahuda gibi vicdan azabı çekeceğin günü bekliyordum cehennemin sessiz sedasında.
Kader mi bu tam sana yaslanmışken.
Yoksa bulaşıcı bir keder mi
Bir anlamı olmalıydı bu yalnızlığımın
Eşikte kaldığım her süre.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




bir acı beyhude yere kutsallaştırılmaz. her acının ilgili kalplerde kutsanması insan olmaya çıkan yoldur.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta