Beyaz Gül Şiiri - Barış Dağ

Sana bakmadığımı sandığın zamanlarda bile
gözlerim, sana bakardı…

Öyle güzeldin ki;
ayın on dördü, göğün yüzünde
senin eksik bir taklidin gibi kalırdı.

Bakışların…
Bir astronomun ömrünü adayacağı
çözümsüz bir gök haritası;
her yıldızında yeni bir soru,
her susuşunda başka bir evren saklıydı.

Gülüşünü gördüğümde
yörüngesini unutmuş bir meteor gibi
düşerdim kendi göğümden;
ne yere ait olurdum artık
ne de beni kendine çeken o boşluğa…

Sendeki simya,
bendeki kimyayı bozar;
aklımın bütün sabitlerini yerinden söker,
en kesin denklemlerimi
bir tek bilinmeyene indirgerdi.

Sonra sesin dokunurdu dünyaya…
Sözlerin,
kimsenin bilmediği bir alfabeyle
işlenirdi kalbimin en sessiz yerine.

Sen, alfabenin otuzuncu harfiydin;
yoktun hiçbir sözlükte,
ama eksiktin bütün cümlelerimde.

Her cümlen bir iz bırakır,
her susuşun o izin üstüne
başka bir kader örerdi.

Baharın bile kendinden emin olmadığı
bir dünyada, rüzgâr senden geçtikten sonra eser;
çiçekler, rengini senden habersiz ödünç alırdı.

Belki de bu yüzden
zamansız mevsimlerde açan
beyaz bir güldün sen:
ne kışa boyun eğen
ne bahara borçlanan…

Ve belki bundandır;
her ay ışığına baktığımda
(G)özlerim seni…

Varlığın;
anlamsızlığın bile
kendine bir anlam bulma sebebiydi.