Betül Kasapoğlu Şiirleri

13

ŞİİR


8

TAKİPÇİ

1973 yılında Artvin'in Hopa ilçesinde dünyaya gelen Betül Kasapoğlu, ilk , orta ve lise öğrenimini Rize'nin Fındıklı ilçesinde tamamlamıştır.
1994 yılında ailesiyle birlikte Samsuna yerleşmiş ve çalışma hayatına ilk adımını burada atmıştır. 4 yıl düren iş deneyiminin ardından 19 Mayıs Üniversitesi Turizm ve Otelcilik Bölümünü kazanmıştır. 2000 yılında mezun olduktan sonra bir süre Antalya'da kendi mesleğini icra etmişse de, aile hasreti ağır bastığı için Samsun'a ailesinin yanına geri dönmüştür. Halen Samsunda, özel bir firmada Muhasebe ...

Betül Kasapoğlu

Aşk hesap vermiyor ki, sormuyor ki gelirken! Başına buyruk yaşıyor, gelip yerleşiveriyor yüreğimize... Ve bizde boyun eğiyoruz.
Başka şansımız yok ki zaten! Aşk söz konusu olduğunda hepimiz birer sömürgeyiz çünkü. Aşk imparatırluğunun sömürgeleri... O kendi kanunlarını koyuyor, Kabulleniyoruz. Bağımsızlık hakkımız yok.
Ne zaman aşkın ordularına karşı dursak, daha güçlü bir şekilde çıkıyor karşımıza. Öyle güçlü silahları, öyle anlaşılmaz taktikleri var ki, daha ne olduğunu anlayamadan tuzağa düşüveriyoruz...
Ve binlerce yara alıyor yüreğimiz. Kanıyor, acıyor...
Ve yeniliyoruz...
Yine, yeniden aşk kazanıyor, her zaman olduğu gibi. Dimdik duruyor karşımızda... Daha güçlü, daha asil ve bir öncekinden daha bencil...

Devamını Oku
Betül Kasapoğlu

Ertelenmiş hayatlarımızı zaman çalıyor elimizden...
Öylesine kaptırmışız ki kendimizi hayatın karmaşasına, zamanın nasıl çekip gittiğinin farkına varmıyoruz bile...
Her şeyi yarınlara erteliyoruz... Yaşamayı,gülmeyi,sevmeyi...Kendimizden bile saklıyoruz yüreğimizin fırtınalarını...Bir takım kurallar yaratmışız kendi kendimize, kıramıyoruz zincirlerimizi.
Sevgi sözcüklerini esirgiyoruz sevdiklerimizden. Söylemeden bilsinler, anlasınlar istiyoruz.Bir soluk kadar yakınken sevdiğimize,iki yabancı gibi susuyoruz.
Ve birgün, aynaya bektığımızda, zamanın bizden alıp götürdüklerini görüveriyoruz.Bir de bakıyoruz ki, geçen zamana sığdırabileceğimiz ne çok şey varmış....
Ve pişmanlıklar...Pişmanlıklar...Pişmanlıklar...

Devamını Oku
Betül Kasapoğlu

Keşke çocuk olabilsydim yeniden...
Oysa ne çok isterdim büyümeyi bir zamanlar.Habersizdim kaybedeceklerimden.Habersizdim büyümenin getireceği gözyaşlarından.
O zamanlar oyuncaklarım içindi gözyaşlarım yalnızca. Dünya cennet, insanlar melekti çocuk gözümde...
Şimdi o melek insanlar, aldılar bütün oyuncaklarımı elimden. Yerine kucak dolusu acı, kucak dolusu yalnızlık bıraktılar...
Bana göre değildi. Alışamadım çıkarcı sevgilere. Annemin sevgisi kadar içten, masum olsun istedim her şey. Sevemedim hayatın gri rengini. Gökkuşağını yeniden çizmek istedim gökyüzüne...Rengarenk... Cıvıl cıvıl... Boya kalemlerimi aldılar elimden.
Ağladım...

Devamını Oku
Betül Kasapoğlu

Kimseye değil kızgınlığım, kırgınlığım. Sadece kendime. Bu yangınların da sebebi benim, fırtınaların da, gözyaşlarının da...
Benim kendi koyduğum kuralları çiğneyen. Her defasında canımın yandığını bile bile, bugünün dünden farklı olmayacağını bile bile ateşin üzerine üzerine yürüyen.Kanasa da farketmez diyorum. Geçer.. Ama her defasında unutuyorum bu yaralanmaların sonu ölüm. Yüz defa bin defa ölüm. Ne çok acıtıyor oysa bu ölmelerim. Yinede sardığım yaraların üzerini dağlıyorum yeniden, yeniden. Bıkmadan, usanmadan. pişman olmadan...
Şimdi, yine kapattım gözümü koşaradım gidiyorum cehenneme. Serin denizlere koşar gibi. Düşünmeden sonunu. Aldırmadan. Yakıyorum kendimi ateşte...
İnsan ölüme tiryaki olurmu... Ben tiryakiyim işte.

Devamını Oku
Betül Kasapoğlu

Dün gece İlham Bey'le dertleştik yine..
Uzun uzun oynaştık satırlarla. Kelimeleri oyuna getirdik, sıraladık arka arkaya.
O bal dudaklardan bahsetti, ben senin dudaklarını anlattım uzun uzun.
O mühür gözlüm dedi, ben senin gözlerini resmettim kağıda.
O sevda dedi, ben yüreğimi serpiştirdim satır aralarına.
Ve bir baktım...

Devamını Oku
Betül Kasapoğlu

İnsan bir kere aşık olurmuş...
YALAN...
Evet, her ayrıldığın sevgiliden sonra herşey bitti sanırsın.'Gerçek aşkımdı...Yeniden sevemem' dersin kendi kendine.
Bir gün gelir, yeni biri çıkar karşına.Aynı gözlerle bakar gözlerine,aynı dudaklarla gülümser, aynı yürekle çarpar.
Ama o bir öncekiyle aynı kişi değildir.
Zaten aşık olduğun 'kişi' değildir.

Devamını Oku
Betül Kasapoğlu

Yine sensiz bir güne uyandım bu sabah. Gözlerimi açmak istemedim göremeyeceklerime. Dönüp durdum dakikalarca. Güneş gözkapaklarımdan tutmuş, aydınlığını hatırlatıyordu gözbebeklerime.
İsteksizce kalktım yatağımdan.Hasretini giyindim, attım kendimi sokağa.
Yine her köşe başında sen, attığım her adımda sen... Bütün yollar yine sende birleşiyordu. Ama yolların sonuna kavuşamadım bir türlü. Yine de günümü seninle doldurdum. Her nefeste seni soludum, Her yudumda seni içtim, her şarkıda seni dinledim. Gözlerim sen baktı, yüreğim sen diye attı.Herkes seni gördü baktığında bana.
Ve...
Sonunda sen oldum işte. Artık bende benden fazla sen var.
Şimdi bir avuç umutla besliyorum içine dünyaları alan küçücük yüreğimi.O kadar besleyici ki şu umut denilen ekmek, her geçen gün daha bir semirdi, daha bir serpildi yüreğimdeki sevgin. O gün gelip te, sana ait olanı sana iade ettiğimde, senide tıkabasa doyuracak.

Devamını Oku
Betül Kasapoğlu

Bir bez bebekti ilk oyuncağım, ilk arkadaşımdı. Konuşurdum onunla. Beni anlardı fikrimce, ama hep suskun kalırdı.
Birgün birileri aldılar bez bebeğimi, fırlatıp attılar uzaklara. 'Artık büyüdün' dediler....
Ağladım...
İlk kitabımla tanıştım sonra. Ömer Seyfettin'di yazarı. Yıllar önce, yıllar sonra, başka başka mekanlarda, başka başka insanlarda hayatı anlattılar bana bu yeni arkadaşlarım.... Anladım onları. Her hikayenin kahramanı bendim çünkü.
İlk aşkım bir çizgiroman kahramanıydı. Benim kahramanımdı. Aslında yoktu ama, benim için vardı. Sanki yaşıyordu da, birgün bir yerlerde aniden karşıma çıkıverecekti.
İlk acım gerçekle yüzleştiğimde saplandı içime. Gerçekte kahramanlar yoktu çünkü. Onları ben kahraman yapıyordum gözümde. Hiç olmadıkları, hiç olamayacakları kahramanlar.

Devamını Oku