Beşinci Mevsim Şiiri - Abdullah Yeşilgöz

BEŞİNCİ MEVSİM
Eyledi beni hüzn-ü bâranın sermest
Viran eyledi bu sarmaşık yollarda
Hasretin bir toz bulutu gibiydi
Yok oldu birer birer
Ve aşkımız
Yağmurun yağacağı anı bekliyor
Tıpkı rüzgârın yaprağın düşüşünü
Beklediği gibi
Sokaklarda yanıyor sisli lambalar
Biri seni soruyor diğeri ise
Savrulan tozları
Hani bu bir kader oyunuydu
Ya da efsunlu aşk
Kim bilir belki de çıkılmaz bir debdebe
Yaşadığımız dört mevsim vardı seninle
Yetmezdi bu aşkın perçinlediği
Divane büyüye
Bir mevsim daha olmalıydı
O da vuslat mevsimi
Vuslatın gölgesinde perçinleşir
Sen, ben ve sefil aşkımız
Artık güneş ölmüştü
Bulutlar gökyüzünde nâralar atıyor
Ağlıyor, feryat figan ediyor dilsiz uçurumlar
Kuruyan gözyaşları için
Yine de sen de yoktun
O eşsiz kıyametin eşiğinde