Berzah Alemi Şiiri - Baki Ortak

Bir eşik vardır
ne gündüzdür ne gece,
ne dünya kadar ağır
ne ahiret kadar hafif…
Adı berzah.

Ruhun ayak sesleri yankılanır orada,
zaman çöker dizlerinin üstüne,
saatler susar,
takvimler kör olur.

Toprak kokusu sinmiştir kelimelere,
kefenin beyazlığı kadar çıplaktır hakikat.
Ne yalan barınır
ne maske tutunur yüze.

Orada sorular konuşur,
cevaplar susar.
Ameller gölge değil,
bizzat yüz olur insana.

Bir secde boyu kadar yakın
rahmet,
bir günah nefesi kadar uzak
pişmanlık…

Dünya dediğin
bir rüyaymış meğer,
uyanırken düşen
son kirpikmiş gözden.

Ana sesleri gelir uzaktan,
bir ninni gibi,
ama uyutmaz
uyandırır.

Berzah’ta kalp tartılır,
dil değil.
Söz değil,
niyet geçerlidir.

Ne makam sorulur
ne unvan,
ne kaç şiir yazdığın
ne kaç alkış topladığın…

Sadece şudur mesele:
Kime kul oldun?

Eğer bir nefes
Hak için alınmışsa,
o nefes nur olur.
Eğer bir adım
nefse atılmışsa,
o adım yük olur.

Berzah
bekleme salonu değildir,
hesabın aynasıdır.

Ve ben
bu aynaya bakarken
adımı silerim,
benliğimi sökerim,
sözümü yere bırakırım.

Çünkü bilirim:
İnsan,
kul olduğunu hatırladığı gün
insan olur.

Ve bu dizeler
bir iddia değil,
bir teslimiyettir.

Son sözüm şudur,
berzahın eşiğinde fısıldanan:

—Kul Ortak der ki:
Ben bir ad değilim,
bir ses değilim,
bir gölgeyim sadece…

KUL ORTAK