Kalktı bir gemi bu limandan,
Bermuda’ya doğru yol verdi kaptan,
Yemedi, içmedi yol boyunca,
Gözyaşları kaptana yoldaş oldu.
Göründü üçgen,
Gözleri güldü birden bire
Seni ele sevirem ki...
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir
Devamını Oku
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir




o kaptan önce kendi içindeki fırtınada boğulmuş zaten...bermuda sadece kurtuluş onun için.gemileri sürükleyen-parçalayan fırtınalar ne ki insanın kendi içinde yaşadığı fırtınaların yanında...ateşleri söndüren su ne ki yanan yüreğini söndüremeyen okyanusların yanında...ve ölüm ne ki fırtınalar ve yangınlar dolu bir yüreği hala dimdik ayakta taşıyabilmenin yanında...bu gece beni çoook düşündürdünüz hocam.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta