Berdel Şiiri - Serdar Tunçluer

Sen, hey sen..!
Kadın..!
Ne zaman son bulacak kendini kandırmaların,
Şiir oldun, hikaye, roman oldun yazıldın,
Yüzyıllardır ağaçlara kazıldın,
Kandırıldın…
Dört duvar arasında ar’ın…
Kirlendi duvakların,
Abla oldun, teyze, Anne oldun dövüldün,
Gecelere esir olup kovuldun,
Yoruldun…
Köşe başlarında oldu kar’ın…
Üşüdü dudakların,

Sen, hey sen..!
Kadın..!
Ne zaman son bulacak hayali avunmaların,
Heder oldun, sermaye, kahpe oldun yazıldın,
Asırlardır darağaca asıldın,
Boğuldun…
Her töre gözünde ar’ın…
Kirlendi yaşamların,
Berdel oldun, muta, bir mal oldun satıldın,
Şerefsize gelin olup sarıldın,
Yarandın…
Sancıların oldu tek kar’ın …
Doğurdun aynıların.