Ey İstanbul,
Denizin midir sana eşsizsizlik katan?
Tarihin midir seni paylaşılmaz kılan?
Güzelliğin midir beni sana mecnun yaptıran?
Surların mıdır seni erişilmez şehir yapan?
Hayatımın belki de en garip dönemi,
Bu rüzgarlı hava bile etkiliyor kalemimi.
Dizeler yalvarıyor yazma diye beni,
Bense içime atıyorum her zamanki gibi.
Güllerin rengi artık soluk,
Hiçbir yüz seninki gibi bakmıyor.
Yokluğunda ne bir bahçe bir çiçek,
Esiyor sakince gönlümün hazan rüzgârı.
Bu şehir çok soğuk çok ıssız,
Yazdığım ne varsa elimden alıyor.
Bitmiyor kışlarım ilkbaharım gelmiyor,
Şuan sen hiç yoksun ya, hiçliğine hiç alışılmıyor.
İnan denedim onlarca gözde bir ışık görebilmeyi,
Öyle istedim ki sana bakabildiğim gibi aşkla bakabilmeyi.
Baktığım her yerde bir bir topladım senden izleri,
Ben sana yakın olana bile yakın olamıyorum ki.
Bilseydin, diye başlardı şiirim bundan yıllar önce,
Gerçi pekte farkı olmuyormuş bilindiğinde hikâye.
Aynı şarkı takılıp kalmış dönüp duruyor beynimde,
Noktalar ve virgüller saklıyor seni içlerinde.
Bende büyüdüm, eminimki benden daha çok sende,
Var mı şu aralar seni sen diye seven birileri çevrende?
Onlar da bakıyorlar mı benim gibi saçlarının rengine?
Durup düşünüyorlar mı sensiz hayat ne kadar zor diye?
Aşk mı takıntı mı? Adına ne dersen de.
Ama inan ki ben boğuluyorum sensizlikte.
Yanıyorum her sabah seni kaybetmenin ateşinde,
Yokluğunda bir mum misali eriyorum günden güne.
Her gün bir yabancıya bakıyorum sana bakma niyetiyle,
Bilmiyordum çok uzaktasın, aramızda binlerce kilometre.
Gel desen gelirdim, düşünmem bile ne bir dakika ne de saniye,
O kadar uzun zaman oldu ki, hatırlar mısın beni yinede?
Evet belki takvimler acımasızca geçip gitti,
Seni sevmeye başlayalı kaç bahar kaç güz geçti?
Mevsimler değişti, dünyalarımız arasına dünyalar girdi.
Benim dünyamda sana dair hiçbir ayrıntı eksilmedi.
Ah dönsem yine o sonbahara.
Gerçi kaç sonbahar geçti yoksun buralarda.
Ne yazık ki olmadığın yerlerde izler arıyorum hâlâ,
Gülüyorum kendi halime, acıyorum seni seven bana.
O kadar merak ediyorum ki hayatını, kimlesin neredesin?
Oralarda mutlu musun ya da istediğin yerlerde misin?
Ama hep inandım içten içe, hem rakibime hem en
büyük aşkıma
Hikayemizi baştan yazalım, sevgili mühendisim,
Ne olur bir şans daha ver bana.
Ben hep böyle seslenirdim hayallerimde sana,
Bir gün ben diplomat hanım, sense mühendis olacaktın sonunda
Bak tüm taşlar oturuyor yerlerine, giriyor hayat rayına.
Şimdi masalımızda biter mi bir gün mutlu sonla?
Gurursuz der cümle alem, dalga geçerler sevdamla,
Oysa bilseler ne çok sevdiğimi sığmıyor hayal dünyama.
İnan öylesine ağlıyorum ki yazdığım şiirleri okuyunca,
Hâlâ inanamıyorum, nasıl yüz çevirdin böylesine saf bir aşka?
Bağırışlar, zelzeleler, akla sığmayacak hakaretler,
Bu duman kokan şehirde yaşadığım en sıradan günler.
Eminim Egenin İncisinde yürümüyordur böyle işler,
Şimdi gerçekten bir anlam kazandı aramızdaki mesafeler.
Ben de aşktan anlardım oysa,
Güllerde senin rengini görmeyi,
Kış aylarında kızaran yanaklarını izlemeyi,
Onları ısıtabilmek için kendimi aşabilmeyi,
Omzuma yasladığın başını şefkatle okşayabilmeyi,
Fakat şuan yanımda sen yokken yazıyorum bu dizleri,
Belki de aşk dedikleri şey,
Birinin adını içinde sessizce taşımaktır.
Kalabalıklarda takındığı o mutluluğun,
Gece olunca eksik kaldığını anlamaktır.
Şimdi biri adını sorsa,
Öyle içten bir şarkısınız ki bayım,
Bırakın gözlerim yollarınızı beklesin,
Sizin sözleriniz yüreğimde dinlensin.
Ellerim hiç alışkın değil ki ellerinizi tutmaya,
En azından uzaktan görsem saçlarınızı.
Bakışlarımla sımsıkı sarılsam size,
Bursa bugün yorgun,
Havasında bile hüzün hakim,
Cuma selaları yankılanıyor minarelerde,
Uludağ yine beyaz örtüsünü çekmiş gözler üzerine.
Kimi gündelik iş koşuşturmacası,
Kervan uğramaz, yol geçmez vahalar,
Çöllerden kurak bereketsiz topraklar,
Ne gönül bağlar, ne âşık ağlar,
Tarihe karıştı eski sevdâlar.
Kuralsız şehirler, bin yıllık konaklar,
Kapılar eski
Menteşeleri eriyor
Zaman, mekan, yıllar bir bir eriyor
Belki gün gelir de çalarsın diye
Küçük bir aralık bıraktım
Sen dışında biri girmesin diye
Satırlardan kelimeler akarken sayfalara,
İşte benim gönlümde sana böyle akardı,
Görünce kış mevsimim dönerdi ilkbaraha,
Kurumuş dallarımdan filizlenirdi mevsim meyvaları.
Sen, parmak uçlarıma düşen bir kar tanesi,
Dudaklarından esiyordu akşamın yelleri,
Gözlerin geceye meydan okuyor gibiydi,
Ellerinden devşirir Gülhane lalelerini,
Sen ki en güzel çiçeğisin baharın görebileceği.
Akşamın fecriyle aydınlanırsa sokaklar,




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!