Benim korkularım Şiiri - Tarık Ağalar

Sıcaklık azalıyor yüreğimde.
Kışına denk geldin ömrümün.
Gözlerimdeki ışık bundan donuk.
Kusura bakma dedi.
Bakacak kadar zaman ayırmadi
Gözlerini kaçırdı hemen.
Korkuyordu.
Bende korkuyordum.
O yeniden gözlerinin alevlenmesinden
Ben o alevde yanıp kül olmaktan.
Kesik kesik nefes alıyordu
Belliki nefesi dahi ağır geliyordu.
Ne yaşadın demek istedim
Yüzüme sorma der gibi baktı
Kısa baskı
Çok şey anlattı ama.
O anda çalan türküye daldı
Sabit bir noktaya kitlendi bakışları
Baktığı yerde olmaya korktum.
Halbuki bana bakmasını tasarlıyordum
Uzun zamandır.
Ona defalarca yüreğimi dökmüş
Onu gördüğüm yüksek yerin manzarasını
Defalarca tasvir etmiştim sozlerimle.
Bunu yüzüne söylemeyi çok istemiştim.
Korktum.
İncittiler beni dedi bir zaman sonra.
Hevesimi kursağımda bıraktılar.
Gülüşlerimi yüzümde soldurdular.
Ben sevdikçe üzerimde tepindiler.
Beni değil korkularımı büyüttüler.
Korkularım büyüdükçe ben küçüldüm.
Hem sen ben bu kadar küçükken
Ne buldun dedi ki bende.
Hayır sen çok güzelsin dedim
İrkilerek dogrulttum çöken omuzlarımi
Sen bende çok güzelsin.
Cenneti düşünüyorum ben seni görünce dedim.
Kısacık gülümsedi.
Bana benzeyen bir cennet ödül sayılmaz.
Ben şenliklerini sessizliğe bezerim
Beni kendine pranga etme.
Hayır dedim hayır.
Sen yanlış toprakta büyümek zorunda kaldın diye
Renklerin solgun.
Halbuki sen orkideye dua ettirecek kadar
Güzelsin.
Papatyaları fallara kurban ettirmeyecek kadar
Zarifsin.
Doğru toprakta kök salsan,
İnsanın ömür erozyonuna çözümsün.
Seni sevmek bahtiyarlik üstüne bahtiyarliktir.
Gözümün gördüğü
Gördükten sonra aşkla bağlandığı sensin.
Yüzüme ilk defa uzun uzun baktı.
O uzun uzun bakınca,
Benim korkak tarafım cesaretle yeniden dikildi.
Ben Cesaretle yüzünde bakınca,
Onun gözlerinde yeniden bir alev parladı.
Elimi tutsan ömrüme bahar gelir belki dedi.
Elini tuttum...