Bende bir kalp var,
Ne soran var, ne arayan...
Sanki kalbim yamalı bir bohça gibi,
Yüzümden belli oluyor.
Bakanlar sanki kendi aralarında fısıldaşıyor,
"Bu kalp iflah olmaz" der gibi,
Sesleri kulağıma geliyor.
Nasıl da hor kullanmışım ben kalbimi...
Oysa şimdi kendinden daha az kullanılmış,
Kırılmamış, hor görülmemiş bir kalp bulmalıyım;
Fakat nafile...
Çünkü ne kalan bir umut var,
Ne de başka bir kalp...
Kayıt Tarihi : 18.10.2026 19:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!