Benim. Adım Ateş Şiiri - Teoman Bozkurt

Benim Adım ATEŞ
Yüreğim sönmez hiç bir derin sularda
Ateşlerde yandı hep yüreğim
Babamın ateşten demirlere vurduğu,
Çekic sesleriyle büyüdü yüreğim.
Bu kahpe dünyanın basamaklarında
tek tek çıkarken,
Varoş sokaklarda yalnız
başıma yaşadım hep.
Size sesleniyorum size!..
Buyurun işte yaratmış
olduğunuz eseriniz.
Sevgiden anlamaz, vurdum duymaz,
Yüreğindeki kırıklıklarla
yaşatıp büyüttüğünüz.
İşte eseriniz ve Ben ATEŞ.
Gerçek ismimi bilmedim hiç bir zaman.
Kayıtlara bile geçmedi adım.
Ben doğarken annem
ismimi koyamadan ölmüş.
İşte o gün başlamış benim yalan hayatım.
Babam demirci ustası idi
Annem ölünce babam yeniden evlenip
üvey ananın umudun da büyüdüm.
Hiç başka kardeşim olmadı benim.
Üvey anam okula gitmeme de izin vermedi.
Hiç mektep yüzü görmedim ben.
Zaten okulda bana göre değildi.
Babamın yanında ona yardım ettim hep.
Babamın iri ve güçlü kolları vardı.
Çekic kaldırdığında sanki
dünyayı yerinden kaldırır dı.
Ve vurduğunda dünyayı
yerinden oynatır dı.
Demirden sıçrayan ateş
parçaları göğsüne sıçrayınca.
O ateş parçası göğsünü değil
de benim yüreğimi yakardı.
Babam çok severdi beni
çok yaramaz olduğumdan
Bana ATEŞ ismini koymuştu.
Bir gün gelecek ATEŞ gibi
yakacaksın bu dünyayı derdi.
Babamı 9 yaşında kaybettim ben.
Üvey anam babam ölünce başka adamla
evlenip terk edip gitti beni.
İşte o zaman hayat bana acı kollarını
bir kez daha açtı sardı sarmaladı beni.
Kendi kendime yetmeyi
öğretti hayat bana.
Babamdan kalan tezgahta
devam ettirdim hayatımı.
Ateşlerde demir dövdüm.
Sanki hayatımı döver gibi.
Bu kahpe hayata söver gibi.
BENİM ADIM ATEŞ
Hayat beni ateşten bir dünyanın
içinde yaşamaya layık görmüştü.
Beni yakan dünyayı ismim gibi
Ateşlerde yakmak istiyordum.
Hayatin acımasızlıkları
ile büyüdüm yoğruldum.
Hep babam gibi dürüst olmaya çalıştım.
Kimselere eyvallahım olmadı hiç.
18 imde bir kızı sevdi yüreğim.
İsmini Gülbahçe koymuştum.
Bir peri kadar güzel,
Gülüşleri cennet bahçesinden
bir güldü sanki.
Güller bahçesinde çıkıp
gelmişti hayatıma.
Genç güçlü ve ATEŞ gibi
bir delikanlıydım.
Ancak kimsesiz ve demirci ustasına
kim verirdi ki Gül bahçesini.
Çok sevdim cokkkkk.
Komşular beni sevenler araya
girdiler babasıyla konuştular.
Gariban çocuk, mert, efendi bir o
kadarda çalışkan çocuk dediler.
Ama babası zengin olanın
kızı zengine varırmış demiş.
Dünya bana bir darbede Gül
bahçemi elinden alarak vurmuştu.
Söz verdim kendime yeter artık
Bu dünyanın oyununu da
düzenini de bozacaktım.
Garibanlara artık karışamayacaktı
bu dünya ben var oldukça.
Mazlumların yanında hainlerin,
kalleşlerin karşısında durdum hep.
Bu dünyanın mazlumlara yaşattığının
acısını almaya yemin etmişti m.
Kahpe dünyanın basamaklarını
çıkarken, boyun eğmedim kimseye.
Söz vermiştim kendime.
Karakollarda adım duyulur,
mahpuslarda namım yayılır olmuştu.
Demirci ustası Ateş’ten.
ATEŞ bey olmuştu adım
Mazlumların yoldaşı ATEŞ Bey.
Ben babamın oğluyum dünya,
Her zaman başım dik, katı görünen
yüreğinde merhameti taşıyan,
Bir babanın oğluyum ben.
BENİM ADIM ATEŞ
Sana dedim ya dünya
merhametim yok benim sana.
Sen beni çok yaktın ama
şimdi bende senin yüreğine.
ATEŞ oldum ATEŞ..