Beni Unutma Şiiri - Asaf Eren Türkoğlu

Beni unutma dedin de, aklıma geldi şimdi.
Unutmak ne ki? Zaten unuttuklarımızın toplamı değil miyiz?
Sigara paketinin arkasına yazılmış şiirler gibi,
Uçup giden otobüs duraklarındaki eski hatıralar gibi,
Herkesin bir unutuş tarihi var bu dünyada.
Sen de şimdi, benim takvimimde,
Bir eylül yaprağı misali düşüyorsun.
Düş ki, bahara tekrar uyanalım.
Hani derler ya, "Vazgeçmek de sevdaya dahil."
E, unutmak da öyledir be gülüm.
Sevdanın paslı kilidini kırıp atmaktır bazen.
Ben ki, seni bir köy kahvesinde çay içer gibi sevdim.
Dumanı tüten, acısı hafif,
Bitince yenisini söylemekten çekinmediğim bir sevda.
Şimdi fincan dibinde kalmış son damla gibi.
Yudumlasan da boş, yudumlamasan da.
Unutma beni deme öyle iddialı.
Unutulursun da, bir yerlerde bir şarkı çalmaya görsün,
O şarkının nakaratında,
Bir sokağın köşesinde,
Çocukların top sesinde,
Birisinin kahkahası bile sen olur.
Çünkü insan, ne kadar unutsa da,
Bir iz bırakır, bir gölge düşürür.
Sen de bir gölge ol benim hayatımda.
Güneş vurunca uzasın, aksam olunca çekilsin.
Ben sana veda etmedim ki, sadece el salladım.
Elin elime değmedi ama,
Rüzgarın getirdiği bir ıslık,
Belki senin nefesindir dedim.
Çünkü biz, bu toprakların çocukları,
Sevmeyi de, unutmayı da,
Az biraz abartmayı da severiz.
Unutulmak dediğin de,
İki günlük dünya.
Sonra yeniden başlar,
Başka bir masal, başka bir şiir...