Beni en çok sen öldürdün. Bu bir cümle değil artık, bir hüküm…
Çünkü insanı asıl öldüren şey, düşmanlığı değil, sevgiyi yanlış kişide büyütmektir.
Gidişin değil, kalıyormuş gibi yapmandı beni bitiren.
Bir insanın kalbini elleriyle tutup, “buradayım” deyip, sonra içinden çekip almasıdır en ağır ölüm.
Ben sen giderken yıkılmadım; sen yanımdayken içten içe çöktüm.
Şimdi hâlâ nefes alıyorum belki ama yaşamak bu değil.
Yaşamak, birinin yokluğuna alışmak değil;
birinin varlığına rağmen yalnız kalabilmektir.
Ve sen bana bunu öğrettin.
Bir zamanlar adını anınca içim ısınırdı,
şimdi her harfinde içimde bir soğuk büyüyor.
Sevgi dediğim şey, sende siteme dönüştü.
Umut dediğim şey, sende yarım kaldı.
Beni en çok sen öldürdün…
Çünkü ben senden sonra ölmedim,
ben seninle yaşarken yavaş yavaş yok oldum.
@dressiz mektuplar✍✍✍
Kayıt Tarihi : 11.2.2026 21:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!