Kerbela Şiiri - Yiğit Metin Sevindik

Kerbela…

Ali'dir bu yolun başı, sırrı, nuru,
Hasan'dır sabrın kendisi, gönül pir'i,
Hüseyin'dir Kerbela'nın susuz gülü,
Üçü bir ocaktır, üçü bir candır cana.

Ali doğdu Kâbe'nin içinde, ayan,
Hasan doğdu, gökler giydi nurdan kaftan,
Hüseyin doğdu, ağladı cümle cihan,
Daha beşikteyken yazıldı Kerbela.

Ali Zülfikar'ı kuşandı, Hak dedi,
Hasan zehir içti, ah etmedi, sabretti,
Hüseyin tek başına meydana yürüdü,
Yetmiş iki can ile, Hakk'a gitti cana.

Kerbela çölü, susuzluk, kızgın kum,
Fırat suyu akıyor, içemiyor mazlum,
Bir yudum su için yalvarmadı oğul,
Dedi: "Susuz öleyim, susuz kalmasın din."

Zeynep bacı baktı, feryadı arşa çıktı,
Ali Ekber düştü, ananın bağrı yandı,
Ali Asgar beşiğinde şehit yattı,
Kerbela'da gökler bile kana boyandı.

Hasan'ın gül yüzü, Hüseyin'in al kanı,
Ali'nin adaleti, Ehl-i Beyt'in şanı,
Seven bu yolu, bulur cümle irfanı,
Sevmeyen bu yola, varamaz sultana.

Metini'yem derim, bu yol incedir ince,
Ali'siz, Hasan'sız, Hüseyin'siz geçilmez,
Kerbela'da yanan o susuz gonca,
Hâlâ inler durur, yanar yana yana.

Semaha durduk, döndük aşk ile,
Ali, Hasan, Hüseyin dedik dil ile,
Bu deyişim onlara olsun delil ile,
Kabul eyle ya Şah, bu garip Metini'yi.

Yiğit Metin Sevindik