Benden İçre Yâr

Dediler: “Yâr gitti.”
Ben dedim: “Giden kimdi?”
Zîrâ gönlümde doğan mâh,
Ufukla kayıtlı olmazdı.
Bir gül sandılar, soldu dediler,
Bilmezler ki gül benim içimde açtı.
Ne bahçeye muhtaçtır o gül,
Ne mevsime, ne bahçıvana.
Aşkı dışarda arayan ziyan bulur,
Ben içre bildim, içre yaşadım.
Mecnûn çöl aradı, ben gönül,
Çöl de içimdeydi, su da.
Dediler: “Yâr el oldu.”
Ben sustum;
Çünkü el olan gitse de
Kalpte olan kalır.
Ney gibi yandım,
Söze gelmedim.
Sesim sükût oldu,
Sükûtum niyâz.
Her ayrılık bana vuslat oldu,
Zira vuslat surette değil mânâdadır.
Sûret göçer, mânâ bâkîdir;
Bu sırra eren gamdan âzâdedir.

Zîrâ aşk,
Sahip olunacak değil,
Taşınacak bir emânettir.
Dediler: “Kaybettin.”
Ben güldüm.
Zîrâ ben kaybetmedim;
Aşkı kazandım.
Ve bilen bilir:
Aşkı kazanan,
Hiçbir şeyi kaybetmez.
Yâr içimdedir artık,
Ben de içimdeyim. Beraber aşkı meşk ederiz.
Ayrılık sözü boştur,
Bu hâl bekādır.
Üftade der ki:
Seven terk etmez,
Seven talep etmez.
Seven,
Hakk’a teslim eder.