Benden bu kadar…
Artık kimseyi ikna etmeyeceğim,
Anlatmak için kendimi tüketmeyeceğim.
Bir insan kalmak istiyorsa kalır,
Gitmek istiyorsa
Arkasından bakmayacağım.
Çünkü yoruldum
İyi niyetimi anlatmaktan,
Kalbimi savunmaktan,
Hep birilerini kaybetmemek için
Kendimden eksilmekten.
Birileri bir kere gülümsesin diye
Kaç kez kendi içimde ağladım,
Kaç gece gözlerimi tavana dikip
“Acaba iyi mi?” diye düşündüm,
Kimse bilmez.
Ben herkesin yarasını sardım,
Kendi yaralarımı
Sessizliğe bıraktım.
Meğer iyi niyet,
Sınırı olmayınca erdem değilmiş;
İnsanların alıştığı bir kolaylıkmış.
Sevgilim dedim,
Hayatımı altüst etti.
Dostum dedim,
Sırtımda yeni bir yara bıraktı.
Ben sevgiyi
Sadakat sandım,
Dostluğu
Vefa…
Meğer bazı insanlar
Sana verdiğin değeri değil,
Ne kadarına katlanabileceğini ölçermiş.
Artık yeter.
Kimseyi ikna etmiyorum.
Kimseye kendimi ispatlamıyorum.
Beni anlamayana
Kendimi anlatmıyorum.
Çünkü bazı kapılar
Çalınarak değil,
Sessizce kapanmalı.
Ben artık
Kimsenin hayatında eksik kalan yeri
Kendi ömrümden tamamlamayacağım.
İyi niyetimi de
Kalbimi de
Kendime saklayacağım.
Bundan sonra
Beni kaybeden düşünsün.
Ben çok düşündüm.
Benden bu kadar…
Kayıt Tarihi : 16.09.2026 23:43:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!