Bendeki sen;
Bazen parmak uçlarım kadar yakınsın,
Uzansam dokunacak sanki.
Bazen gökle yerin birleştiği yer kadar uzaksın,
Bana,ona,şuna ve hatta kendine.
Bir bardak suya bakarken kayboluyor,
Sanki okyanusların dibine dalıyorsun.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta