Gözyaşı gönlün yağmurudur aslında, gönül üzülünce gözler toplar bütün tanecikleri bazen usulca yağar, bazen sağnak sağnak. Gönül sevince ve sevinince göz yine toplar tanecikleri biraz yağar, biraz durulur. Gönül kırılınca göz toplar toplar toplar ve bir fırtınayla yağmaya başlar, o vakit kimse durduramaz karla karışık gelen yağmuru. Gönül acı içindeyse eğer kimse görmez ama o gözlerden akan, ne yağmurdur, ne kar ne de sel, o gözlerden akan patlamış bir volkandaki ateştir sadece. İşte o ateşi de kimsenin söndürmeye gücü yetmez.
Ellerin neden soğuk,üşümüş müsün?
Gerçek misin,düş müsün?
Kar mı yağdı sokaklara,rüzgar mı esti?
Üşümüş müsün?
Odaları bir büyük sessizlik almış
Devamını Oku
Gerçek misin,düş müsün?
Kar mı yağdı sokaklara,rüzgar mı esti?
Üşümüş müsün?
Odaları bir büyük sessizlik almış




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta