Ne sonu var öfkemin
nede mazereti
bazen övgüde
bazen yergide
hep ben çıkıyorum karşıma
böyle bir yalnızlık benimkisi
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta