Ben Varım Şiiri - Gönül Kütük

Kimsesizliğimi kucağıma sarıp,
Öksüzlüğümü sırtımda taşırdım ben.
Kimsem yoktu önümde, arkamda.
Susmayı konuşmak sanıyordum,
Dinlemeyi mecburiyet.

Herşeyin olduğu halini,
Olması gereken sanıyordum.

Sonra sen geldin.
“Ben varım” dedin.
Yıllarca susmuş dilime
Binlerce lugat oldun.

Bilmediğim lisanlar öğrettin bana.
Kalbime atmayı, titremeyi,
Deli gibi çarpmayı,
Başka bir kalbi duymayı,
Başka bir kalple var olmayı öğrettin.

Tuttun elimden, Dünya sustu.
Baktım ki yağmur ıslatmıyor saçlarımı.
Demek ki yağmur yalnızken ıslatırmış insanı.

Güllerin kokusu, güneşin sıcaklığı varmış sen varken.
Sevince renkler de ısınırmış,
Turuncuya çalarmış solgun sarılar.

Kimsesizliğinin kör kalabalığından
Çekip çıkardın beni.
Kendi içinde kaybolan ben,
Tek kişilik bir huzura sığındım.

Sırtımı yasladım bağrına, sıcacıktı.
Öksüzlüğümün beni terk edişiyle
Güvende buldum kendimi.

Dağların erişemeyeceği bir heybetle,
Karları havada eritecek bir güçle,
Rüzgara meydan okuyan Rahiya Nefesinle
“Ben varım” dedin yine.

İlk kez bir sesteki ahenk
Kollarımı kanada çevirip uç dedi.
Kalbini kalbime ekledin.
Işığını kaynak yaptın geceme.

Öyle bir ısıttın ki yüreğimi,
Bir anda bütün mevsimler değişti.
Rüzgardan alıp parmaklarınla taradın saçlarımı.
Buklelerine inatla ve akları besmeleyle sayarcasına.

“Ben varım” dedin.
Çocukluğuma bayramlık elbise aldın.
İçimde bekleyen o sevinci yeniden giydirdin bana.
Hayatımda dağılan ne varsa toparladın.

Sabrınla sabır işledin hoyratlığıma.
En susadığım anda
Şükürle yudumladığım iftar suyum oldun.

Burnumda hiç okunmamış kitap kokusu oldun.
Tertemiz, lekesiz, bembeyaz bir sayfaya
“Ben varım” yazdın.
Beklemekten umudumu kestiğimde,
Açması oldun vuslat çiçeğimin.

Kalbime can veren o ateş,
Yaşama isteğim oldun.
Annesinin yanında şımarıp zıplayan
Küçük bir kuzuya çevirdin.

Zorla büyümek zorunda bırakılan yanımı,
Yeniden çocuk yaptın.
Öyle güzel sevdin ki beni,
Seni sevmekten başka çare bırakmadın.

Bütün itirazlarımı, uymazlarımı uydurdun.
Yalnızlığı kucağına saran kadın
Omzuna baş koyunca doğdu senliğe.

Sen, şükrüme ilhamım.
Sen, Yusuf’un görülmemiş cemali.
Sen, mabetten çıkışım.
Sen, İyi ki “Ben varım” dedin.
Benim varlığımı da bana verdin.

26.02.2026