Ben toprağın sabrıydım
Yağmurum da sen idin
Gövdem dimdik dururdu
Gölgeside sen idin
Kader rüzgarı esti
Savurdu yapraklarımı
Kopardı dalımı benden
Söndürdü içimde ışığı
Köklerim çatırdadı
Toprak bile ağladı
Ne yaprak kaldı üstümde
Ne de meyve tadı
Sen fırtına mı oldun
Ben mi çürük çıktım
Bir zaman cennet olan yer
Şimdi içimde yıkım
Ben hâlâ kuru bir dal
Seni bekler baharda
Belki bir gün filiz olur
Adın düşerse rüzgâra
Köküm sende kaldı yârim
Toprağım sensiz darım
Köküm sende kaldı yârim
Toprağım sensiz darım
Kayıt Tarihi : 4.3.2026 02:35:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!