Ben Seni...
Uçurum gibi büyüdü içimde hasretin;
Her gün biraz daha derin,
Her gece biraz daha sessiz…
Ben seni, var olmanın kıyısında,
Yok olmanın ötesinde sevdim.
Adını kalbime değil, yazgıma yazmışım meğer;
Ne unutarak yaşayabildim,
Ne de hatırlamadan sustum.
Çünkü sen, ömrüme uğrayan biri değil;
Kaderimin en uzun cümlesiydin.
Sana kavuşmayı değil,
Seni beklemeyi öğrendi yüreğim.
Dualarımın en sessiz yerinde,
Adını kimse duymadı;
Bir tek Allah bildi, bir de kalbim.
Sen bende bir insan olmadın;
Ruhumun ezberlediği kadim bir sır,
Sessizliğin içinden geçen bir dua oldun.
Ve ben…
Bir ömür değil,
Bir kader kadar sevdim seni. 🖋️
Kayıt Tarihi : 27.06.2026 12:23:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!