BEN SENİ, SENSİZ YAŞAMAYI ÖĞRENDİM
Ben seni, sensiz yaşamayı öğrendim.
Her sabah uyandığımda,
Sen varmışsın gibi hayatımda,
İki kişilik hazırlıyorum kahvaltımı.
Seninle sohbet ederek
Yudumluyorum çayımı!
Konuşuyoruz oradan, buradan…
Aslında ben konuşuyorum sadece.
Seni ilk gördüğüm gün
Neler hissettiğimi anlatıyorum sana.
Tebessümle seyrediyorsun beni.
Hiç konuşmadan sadece bakıyorsun.
Deniz mavisi gözlerinde kayboluyorum.
Sonra sesini duyuyorum.
Usulca, “Seni seviyorum.” diyorsun.
Öyle sahici ki, kokunu hissediyorum, kokunu.
Bahar çiçekleri gibi kokuyorsun!
Yokluğunda bile seninle yaşıyorum ben.
Ayak izlerini bırakıyorum adımlarımda.
Dokunuşların var evimizin her yanında.
Bazen dağınık bırakıyorum dolabımı.
Eşyalarını saçıyorum her yana.
Aslında düzenliyimdir, biliyorsun.
Kızmanı bekliyorum, bana bağırmanı.
Öfkeyle de olsa sesini duymak istiyorum.
Sesin yankılansın evimizin duvarlarında!
Deli diyorlar, bu hâlime gülüyorlar, aldırmıyorum.
Onlar görmüyorlar ama
Ben hâlâ seninle yaşıyorum.
Hiç gitmedin ki benden!
Kızma bana, diğer yarım.
Kızma bana, bahar kokulu yârim.
Bilmiyorum, sana hiç gelmiyorum.
Toprağını sulamıyorum.
Rengârenk çiçeklerle süslemiyorum kabrini.
Eğer gelirsem
Kabullenmiş olurum benden gittiğini.
Ben sensizliği bile seninle paylaşıyorum.
Hep benimleymişsin gibi…
Ruh-ı revanım,
Ömrüm, hasret kokan yârim.
İlk günkü aşkla ve heyecanla
Seni hâlâ çok ama çok seviyorum!
Meryem Keskin
Kaleme alınış tarihi 04.02.2013
Kayıt Tarihi : 29.04.2023 17:37:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Birbirini çok seven ama ölümün ayırdığı sevdiyi adamın hasretiyle yaşamak zorunda kalan bir kadıni anlatıyor herkes kendi hikayesini yazabilir bu şiire.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!