Ben Ölünce Şiiri - Yasin Yavuz

Yasin Yavuz
8

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

Ben Ölünce

Ben ölünce bir kadın ağlar,
Uzun sessizlikler sarar her yanı.
Feryat eden olmaz ardımdan,
Çünkü annem, sessiz kadınlardan.
Yedinci günün sonunda, ben ölmüş olurum çoktan.

Ben ölünce bir gerçek doğar,
Sadece gençliğime üzülür sevenlerim.
Kendini bilmezin teki filozof edasıyla:
"Ölümün yaşı olmaz"der, yaşımı bilmeden.
Sözünün manasını bir an bile düşünmeden!

Ben ölünce her şey değişir.
Dünya eski dünya değildir.
İhtişamıyla dönmeye devam etse de.
Bensiz bir dünyadır artık.
Bana uzak, sana yakın sessiz ve karanlık.

Ben ölünce bir kadın ağlar.
Bir parçasını yitirmiştir sanki,
İncinmesin diye yavruları, canından olur belki...
Yedinci ay gelince hatırlar beni annem.
İşte ondan sonra ölmüşümdür zaten.

Ben ölünce geriye itirazlarım kalır.
Kağıtlar karalamalarla doludur.
Defterlerim onursuzluğa isyan mektubu.
İğrenirler benden ben ölünce.
Sapık derler aşığa, yazdıklarımı görünce.

Ben ölünce seneler sonra haber alır sevdiklerim.
Bu, beni bir kez daha öldürür.
Ruhumun mürekkebi tükenir de;
Sızlar bütün kemiklerim.
Tükenmez ölmeden önce anneme söylediklerim.

Yasin Yavuz
Kayıt Tarihi : 9.12.2015 14:31:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!