Ben hep biraz sendim,
Bulanık pencerelerinden bakardım,
Yokuş aşağı giden bir evin...
Yolun sonunda hep sen ve o güzel sesin Koşardım öylece peşinde
Kısa bacaklarımla düşe kalka
Sonra görürdüm seni...
Başında binbir türlü keder,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta