Kim, nereden bilir son kez baktığını
Sen pişmandın, gözlerin bak ağlamaklı
Koşarak ayrıldım, kalbimi de götürürken
Bana bir şey kalmamıştı, mutluluk dilemekten.
Ankara kışları, ellerim buz tutardı.
Bir küçücük odada bu kalp çarpardı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta