Boş ver be dostum.
Bu ilk değil uykusuz kalışımız.
Sağa dönsek feleğin sillesi,
Sola dönsek insanların hilesi.
Takma, arada olur böyle şeyler.
Daha uyuyacak çok yolun var,
Çünkü ayak uyutur seni insanlar.
Bir yara daha alınca, alışırsın.
Bu arada merak etme, herkes iyi.
Sen hariç.
Kendinden haberin yok ey sefil garip.
Git biraz uyu, içindeki yara kadar büyü.
Bu sana son nasihatım:
Sen olmaktan vazgeçme.
Yıkma duvarlarını,
Çünkü seni koruyan o duvarlardır.
Bu savaş değil, iki gözüm.
Bu bir talan, bu bir katliam.
Bu var olma meselesi,
Ve sen kaybettin kendinle olan harbi.
Geçmeyecek, biliyorum.
Ama yine de geçmiş olsun diyorum.
Şimdi seni yaralarınla baş başa bırakıyorum,
Çünkü yarada, merhemde sensin be dostum.
Kayıt Tarihi : 10.04.2026 12:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Herkes en güvendiği yerden yara alınca yıkılır. Ve zaman zaman aynanın karşısına geçip kendini sorgular ve aynadan nasihat dinler çünkü bilirki aynalar yalan söylemezler




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!