Ben Amed'im Şiiri - İhsan Yılmaz

BEN AMED’İM

İhsan Yılmaz

Ben Amed’im,
Ben Diyarbakır’ım,
Ben Diyarbekir’im…
Ben, Mezopotamya’nın bağrında
Binlerce yıldır ayakta duran
Kadim bir sevdanın adıyım.

Ben medeniyetlerin başkentiyim,
Peygamberlerin duası,
Sahabelerin ayak iziyim.
Her taşımda bir hatıra,
Her sokağımda başka bir tarih,
Her burcumda insanlığa anlatılan
Kadim bir destan gizlidir.

Ben mertim…
Söz verdim mi dönmem,
Dost bildim mi yarı yolda bırakmam.
Kapıma geleni kim diye sormadan
Buyur eder, soframa oturturum.
Ekmeğimi böler, aşımı paylaşır;
Bir fincan acı kahvenin yanında
Kırk yıllık hatır sunarım.

Benim sofram geniş,
Gönlüm surlarımdan daha büyüktür.
Tanrı misafiri başımın tacı,
Dostun selamı en kıymetli emanettir.
Evimin kapısı da gönlüm gibi açıktır;
Çünkü misafir, bu topraklarda
Bereketin ve kardeşliğin adıdır.

Ben Hevsel’in bereketiyim,
Dicle’nin sabırlı akışıyım.
On Gözlü Köprü’den yükselen türkü,
Ulu Cami’nin avlusunda
Göğe açılan ellerim.

Ben ciğerin közünde tüten duman,
Bakırın sesinde saklı emek,
Karpuzun tadında yaz,
Kadayıfın şerbetinde bayramım.
Dar sokaklarımda yükselen çocuk sesleri,
Avlulu evlerimde serinleyen
Kadim bir hatırayım.

Ben acıyı da sevinci de
Misafirimle paylaşırım.
Yaramı içimde saklar,
Soframda tebessüm dağıtırım.
Çünkü ben, zorluklar karşısında eğilmeyen
Onurlu insanların şehriyim.

Ben Kürt’üm, Türk’üm, Arap’ım, Ermeni’yim,
Süryani’yim; aynı göğün altında
Yüzyıllardır yan yana duran
Renklerin ve, dillerin ve inançların yurduyum.
Ben kardeşliğin kadim hafızası,ım.

Adım bazen Amed,
Bazen Diyarbakır,
Bazen de Diyarbekir…
Ama hangi adla çağrılırsam çağrılayım,
Ben sevdanın, mertliğin, direnişin
Ve misafirperverliğin şehriyim.

Ben Mezopotamya’yım,
Ben medeniyetlerin başkentiyim.
Ben geçmişten geleceğe uzanan
Köklü bir çınarım.

Ben Amed’im…
Gelene kapımı,
Dost olana gönlümü açarım.
Bir kez soframa oturanı
Ömür boyunca kardeşim sayarım.

Şiir: İhsan Yılmaz