"Nefsini bilen Rabbini bilir."
İnsan, kendi özünü keşfettiğinde koca bir coğrafyanın hüzünlü ve mağrur hafızasına dönüşür. "Nefsini bilen Rabbini bilir" hikmetiyle başlayan yolculuklar, sadece bireysel bir uyanışın değil; asırlardır acıyla yoğrulmuş, şehadetle harmanlanmış ve mazlumun çığlığıyla dertlenmiş bir milletin kimlik arayışıdır.
Toprağın sabrını, Yunus’un nefesini, Mevlana’nın merhametini ve Anadolu’nun buruk güzelliğini bağrında taşıyan bu beden ve ruh , sınırları haritaları aşan kadim bir vicdanın aynasıdır.
Gazze’den Türkistan’a, Kafkaslar’dan Çanakkale’ye uzanan coğrafyada dökülen her gözyaşı onun sinelerinde sızlar, yakılan her ağıt onun kimliği olur.
Çünkü bu "Ben", kibirden sıyrılıp "hiç"liği kuşanmış; kendini yok saydıkça bir millete, bir vatana ve insanlığın sığınacağı son limana dönüşmüş bir ruhtur.
Kendi yokluğunda vatanın varlığını bulan derin, gururlu ve mahzun haykırışların adıdır "ben".
Ben
Ben toprağım mevcudatı taşırım
Güller açar bülbül öter tenimle
Ben dört mevsim yaşatırsam yaşarım
Ölmek varsa feda olsun canımla
Ben azığım ben ekmeğim ben aşım
Ben tevazu ben insanım ben eşim
Ben anayım ben babayım kardeşim
Ben arıyım esrar vardır fenimle
Ben ırmağım aşkla çağlar dereler
Ben çiçeğim şifa bulur yaralar
Ben tevazu benden çirkin huriler
Ben Hicazım Kafkasya'yla Van'ımla
Ben komşuda yara varsa hastayım
Ben güzele ballı dilli besteyim
Ben hicranlı Türkistan'da yastayım
Ben yaşadım hoşgörüyle dinimle
Ben şehidim Çanakkale şahittir
Ben faniyim her şey Ona aittir
Ben bir hiçim hiç olanlar yiğittir
Ben insanım oynamayın genimle
Ben ay yıldız sevdalıyım allara
Ben ölürüm yan baktırmam ellere
Ben Şeyh Şamil kulluk etmem kullara
Ben renk verdim gönderime kanımla
Ben bin yıllık mehteranım ülküye
Ben aşk ile duâ olur türküye
“Ben” ben değil benim adım Türkiye
Ben koşarım zapt edilmez şanımla
Ben Yunus'u Mevlana'yı dinlerim
Ben Çeçenim Çeçenya’da inlerim
Ben her gece Filistin’de kinlerim
Ben bir devim elleşmeyin benimle
_________________Benim adım Türkiye
Ömer Ekinci MicingirtKayıt Tarihi : 19.07.2005 15:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
İnsan, kendi özünü keşfettiğinde koca bir coğrafyanın hüzünlü ve mağrur hafızasına dönüşür. "Nefsini bilen Rabbini bilir" hikmetiyle başlayan yolculuklar, sadece bireysel bir uyanışın değil; asırlardır acıyla yoğrulmuş, şehadetle harmanlanmış ve mazlumun çığlığıyla dertlenmiş bir milletin kimlik arayışıdır. Toprağın sabrını, Yunus’un nefesini, Mevlana’nın merhametini ve Anadolu’nun buruk güzelliğini bağrında taşıyan bu beden ve ruh , sınırları haritaları aşan kadim bir vicdanın aynasıdır. Gazze’den Türkistan’a, Kafkaslar’dan Çanakkale’ye uzanan coğrafyada dökülen her gözyaşı onun sinelerinde sızlar, yakılan her ağıt onun kimliği olur. Çünkü bu "Ben", kibirden sıyrılıp "hiç"liği kuşanmış; kendini yok saydıkça bir millete, bir vatana ve insanlığın sığınacağı son limana dönüşmüş bir ruhtur. Kendi yokluğunda vatanın varlığını bulan derin, gururlu ve mahzun haykırışların adıdır "ben".
Yüreğinize sağlık.
10 puan selam ve dua ile
Şiir yönüyle bakıyorum, yorum yapacak ilmim yok ama şiirdeki ahenk, bu şiirin adam gibi bir şiir olduğunu söylüyor bana...
saygılarımla
Ali VAROL
tebrikler
TÜM YORUMLAR (8)