Ben biraz kırık fincan bir kadınım,
sapından tutulmayı hiç beceremedim.
Mutfakta unutulmuş çayın demi gibiyim bazen,
acıdıkça koyulaşan.
Annemden kalma bir telaş var içimde,
çamaşırlar yağmura yakalanacakmış gibi
hep acelem.
Oysa yetiştiğim hiçbir şey olmadı hayatta.
Bir kediyi sever gibi sevdim insanları,
ürkmesinler diye
sessizce yaklaştım kalplerine.
En çok da gidenlerin ardından
kapıyı yavaş kapattım.
Ben galiba biraz
eski danteller gibiyim;
kimsenin artık kullanmadığı
ama atmaya da kıyamadığı.
Gece olunca içimde
küçük bir mahalle kuruluyor.
Bir çocuk ağlıyor balkonlardan birinde,
bir kadın tencerenin altını kısıyor,
bir adam sigarasını camdan silkeliyor.
Hepsi benim.
Kirpiklerimde biriken uykusuzluğu
kimse aşk sanmasın.
Ben yoruldum sadece.
Biraz hayattan,
biraz herkesi anlamaktan.
Ama yine de
saksıda fesleğen büyüten kadınları seviyorum.
Dünyanın bütün kötülüğüne rağmen
cam silip şarkı söyleyenleri.
Çünkü insan bazen
en çok kırıldığı yerden
ev oluyor kendine.
Ve ben…
kendime hâlâ geç kalmış bir kadınım.
Bunu en iyi aynalar bilir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta