Belki Hayat Şiiri - Süleyman Candan

Hiç gözlerini sevdin mi, sırf çok canlı gösteriyorlar diye?
Bir fotoğrafta göremeyeceklerini, hissedemeyeceklerini sana gösteriyorlar diye?
Hiç kulağına hoş geldi mi bu koca şehrin gürültüsü?
İnsanların bu tükenmez telaşları arasında dikkatini çekti mi yavaş hareket edenler?
Küçük bir hayvanın ürkekliği dokunabildi mi yüreğine?
Sıcaktan şikayet etmeyip inadına yürüdün mü kavuran güneşin altında?
Üşümene rağmen atıp paltonu bir kenara, oturdun mu o güzel parkta?
Bir sabah uyanıp selamladın mı hiç evreni?
Aklına gelen ilk şey mutluluğun oldu mu,
tüm dünyayı karşına alırcasına?
Müziği hissetmenin ne demek olduğunu düşündün mü hiç?
Şarkıyı herkes dinler, sen onu yaşamalısın, yaşamalı!
Yürümelisin her gün!
Yolda görmelisin insanları.
Hepsinin gözünün içine bakmalısın.
Esirgememelisin onlardan bir küçük "Merhaba! " nın sıcaklığını.
Yürümek değil, koşmak istemelisin bazen.
Bazen de koşmak değil, uçmak!
Canın sıkıldığında boş boş oturmak yerine,
Şu ulu çınara tırmanmalısın mesela.
Sinemaya gitmelisin evde televizyon izlemek yerine.
Bilmediğin sokaklara girmelisin her yürüyüşte.
Yeni bir şeyler görmenin mutluluğunu hissetmelisin.
Yol sormamalısın kimseye, yolu sen de bulursun elbet.
Kazanmanın ne olduğunu bilmeli,
Kaybeden için de üzülmelisin yeri geldiğinde.
Üzüleceksin elbet ama asla değersiz bir şey için değil.
Umudun olmalı mesela hep.
Yolda bir tanıdığı görmek umuduyla en işlek caddeden geçmelisin.
İnsanları sevmelisin, insanları!
Bu hayat yaşanacak, kaçışın yok arkadaş!
Yaşıyorsan da adam gibi yaşayacaksın.
Sen her bıraktığında ipleri, hayat tutacak elinden.
Umut verecek sana devam etmek için.
Şimdi konuş bakalım, sıra sende.
İçinde bulunduğun çukur mu çok rahat geliyor yoksa?
Dışarı çıkmaya mı üşeniyorsun,
Yoksa var mı başka bahanen?