Hani bakışlarımız takılır ya bir noktaya;
Düşleriz o anda hedeflerimizi.
Kim bilir,yelken açarız beklide,
Benliğimizdeki derinliklere.
Belki de bezginliktir içimizdeki,
O dalgın bakışlara bizi sevk eden.
Umutsuzluk girdabına dalmışızdır,
Belki de o kısacık sürede.
Ayrılamayız o an,o iklimden,
Kar bora fırtına olsa da savuran.
Yaşanması zorunlu bir anmış gibi,
Donuk bakışlarda hayat saklanan.
Ve bir rüzgar esiverir içimizde,
Bizi kendimize getiren
İki damla gözyaşıyla,
Tüm sıkıntılardan arındıran
Ardından dudaklarımızda,
Buruk bir tebessüm beliriverir,
Kırgınlığın ifadesi içimizdeki.
Yeniden akışa başlamak için,
Bir ümit pırıltısıdır beklenen.
Hayat bir süreç hep böyle kalmaz ya.
Zaman zaman takıldığını zannetsek de
Varışadır akış,çare yok gidilecek.
Biz istemesek de bu hayat tükenecek.
Kayıt Tarihi : 9.05.2015 15:45:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!