Belki... Şiiri - Şair Peymanlorin

“Belki…”

İçimizde büyüttüğümüz
Arkasına saklandığımız tek şey “umut”…
Bir umuttu her şeyi başlatan
Bir gülüş,
Bir bakış,
Bir duman…

Aşk nedir sence?
Vazgeçememek midir?
Gerektiğinde…
Yollarda dolaşmak mıdır?
Seni görmek umuduyla dönülen
Her sokakta
Her kantinde
Beklemek midir?
Sen gelmeyince…
Yargılamak mıdır?
Sen bilmeyince…

Umut etmek midir?
Gelmeyeceğini bile düşünerek…
Güzel bir dünya hayal etmek

Yoksa her gülüşünü yakalamak mıdır?
Söylenen cümlelerde…
Yoksa…
Bakabilmek midir?
Korkusuzca…
Uyumaya başladığında…
Uyandırmaya çalıştığımda…
Gözlerine…

Belki de aşk budur.

Yeni kelimeler türetmek
Yeni anlamlar yüklemek
Yasak cümleler kurmak düşmana inat

Belki de aşk
Seni yazmaya çalışmaktır ifadeler darlaştığında…
Seni en güzel daha güzel anlatabilecek
Cümleleri tasarlamak…

Yoksa lanet okumak mı?
İnanmadığımız yaradana…

Her an’ım bir gün gibi
Her günüm bir an gibi geçiyor…
Biten sigaranın yerine geçen yenisi.
Ard arda…
Seni düşünmek hayal etmek yetmiyor
Beynimin dilide olsa konuşsa
Haykırsa seni
Her yere senin adını yazsa
Afiş yapsa her yere.
Bütün güzel şeylere senin adını taksa
En güzel kelimeler seni anlatsa hep
En büyük efsaneler hep senden bahsetse
Dünyayı senin için baştan kursa…

Eski hatalar
Yenilenen umutlar ard arda
Üstüme üstüme geliyor.
Tek başıma tecritteyim sanki.
Neden, nasıl diye sorulan sorular…
Yetmiyor seni ayırmaya
Harlanan yüreğimde.
Tanrı sıkıntıdan yaratmamış mıydı?
Bütün bu olanları,
Bende ayrı bir dünya yarattım beynimin
Düşüncenin yoğunlaştığı yelerde.

Düşünsene seni başkasına anlatmaya bile kıskandım
Korktum…
Kendimden
Herkesten
Senden…

Fen bilgisi defterim hiç olmadı ama
Küçük not defterime birkaç cümle ekleyebilmiştim..
Ben’im bensiz Ben’im sensiz günlerimde…

Seni anlatabilmek seni…
Ahmed ARİF’e
Seni düşünebilmek seni…
Klavyede anında adını görmek…
Yeni harfler bulabilmek…
Yazabilmek…