Bela Kerbela Şiiri - Abubekir Çavuş

Abubekir Çavuş
117

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Bela Kerbela

Zülfünün teliyle atınca düğüm
Gönül kazanımda kaynadı güğüm
Ulemâ çözmedi, dedi kördüğüm
Ana yola çıkmaz taliye döndüm

Leyla, karanlıkta yakınca şem'i
Toplayınca Mecnûn meclisi cemi
Hasan'ın elinden içince demi
Ateşi isteyen deliye döndüm

Sırtıma yüklendi benden ağır yük
Sevdalandım, derdim dağlardan büyük
Sinemde buzulla sönmeyen göyük
Yangınlarda pişen velîye döndüm

Dar ağacı, çölde kıpkızıl elâ
Yezit, başımıza getirdi belâ
Kalbimde yanan kor acı Kerbelâ
Aslan idim ahu dilliye döndüm

Yamâni der çorak toprağı eşme
Suyu bulamazsın, yaramı deşme
Gözlerim, Hüseyn'e kan akan çeşme
Suyu verin, diyen Âli'ye döndüm

Kelimeler:
Göyük:. Yanmış, yanık 2. Hastalığın yaptığı ateş
Elâ: Çölde yetişen bir ağaç

Abubekir Çavuş
Kayıt Tarihi : 9.10.2019 18:57:00
Şiiri Değerlendir
Hikayesi:


Hz. Hüseyin, Ehli Beyt Sevgisi

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!