Bir yol vardır hasretten acıya uzanan...
Köklerini acıtan...
Bir yol vardır geride, unutulan ne varsa geri getiren...
Ardında kalmış ne varsa,
sancısıyla uyanıp,
bunu mutlak yapmalı dedirten bir kabus gibi çöker üzerine özlem...
Bir Metro rüzgarına kapılıp savuracaksın küllerini...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta