Beklerim Şiiri - Kemal Okumuş

Yalnızlık akıl işi değil, adama için için dokunuyor be!
Böyle günlerde ne hayallerim türkuaz ne de düşlerim pembe.
“Katli vaciptir! ” fermanı askıya çıkmış gibi sanki hakkımda.
Yollar, çöller ne bilir şu iç yakan sevdanın hakkında.
Sanki biliyorlarmış gibi bu haletimin onlar müsebbibi.
Yek başına kalınca, kendi oluyor insan bu yaraların tabibi.
Ne su içmek kesiyor susuzluğumu ne de karnımı doyuruyor yediklerim.
Aklımdan besleniyorum birkaç vakittir, aşım oldu zamanında dediklerim.
Şimdilerde yüzüne haykıramadığımdan içimdekileri, kaldım öksüz.
Beklemek ne zor iş, hele ki muallâkta; bir de seviyorken ölçüsüz.
Becerebilsem vurup bağlamanın teline ağıt yakmak isterdim gece gündüz.
Ne bir ağıtlık nefes var içimde ne bir bağlamam; gittiğinde oldum ters yüz.
Kehribar sarısı sabahlara uyanmak hevesindeyken, her şafağım acı gri.
Ağlaması, gülmesi, eğlenmesi; istiyorum ne vardıysa o günlerde geri.
Elim varmıyor hiçbir işe; evim darmadağın tıpkım içimin olduğu gibi.
Gece kör kuyu misali hiç bitmiyor sanki, nerededir bilmiyorum dibi.
Bu gecelerde aklım duygularımın peşinde, duygularım aklımdan kaçak.
Bulsa aklım doğrayacak duygularımı, koşturuyor elinde kör bir bıçak.
Aşk ektim buralardayken maşuk, hasret biçiyorum bu nasıl hasat?
Tadı kaçtı günlerin efkâra dalmışken ben, her biri diğerinden vasat.
Acabalarım var aklımda, bir de kocaman keşkelerim onların yanında.
Acabayı da keşkeyi de es geçiyor insan, bu alev dolaştıkça kanında.
Koynuma kıvrıldı ayrılmıyor tenimden özlem denen ah bu nankör kedi.
Uykularım yetmedi, beni oyalayan güzel hayallerimi de yedi!
Gitmek vazifesiyse başkalarının ve bana da beklemek emredildiyse.
Beklerim koynumda bu kedi, ne yapalım hayallerim terk edildiyse?
Ben seveyazarım hazır yokken beklemekten başka yapacak işim.
Sıkar dişimi beklerim gelene dek, sıkmaktan kırılsa da dişim.