Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
bir sonu olmadı geçen sevdanın
ne bitirebildim ne bitebildim
gün oldu bir çelik gibi gerildim
önüme boynumu eyemedim kahpe olanın
sevdim güzelliği hakkım değilmiş
alamadım kalpler hep bir değilmiş
herkes benim gibi sevmek bilmezmiş
külleri olmazmış candost gerçek yananın
bu güzel şiirinize katılmak istedim affınızla kutluyorum sizi on ant ile kaleminiz varolsun hep yazsın emi
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta