Bekledim Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Bir gülüşün uğruna, ömrü harca dediler,
Sevdanın ateşinde, her gece yan dediler.
"Bir gün döner" diyerek, umut verip gittiler,
Yollar seni getirir, belki diye bekledim.

Dağlar benim derdimi, rüzgârlara anlattı,
Irmaklar gözyaşımı, denizlere akıttı.
Her mevsim sensizliği, eşiğime bıraktı,
Bahar senin adınla, gelir diye bekledim.

Bir turna göç ederken, selamını sorarım,
Düşlerimin bağında, izlerini ararım.
Gecenin koynunda hep, yaramı ben sararım,
Doğan şafak yüzüme, güler diye bekledim

Kuşlar yuva kurarken, ben duvara yaslandım,
Yaralı ceylan gibi, suskunluğa sarındım.
Ne kadar uzaklaşsan, o kadar sana yandım,
Bu hasret bir gün beni, salar diye bekledim.

Dost dediklerim sustu, düşmanım çok konuştu,
Bahtım ince bir dalda, son yaprakla buluştu.
Her duada yeniden, umutlarım tutuştu,
Rahmet yüklü bir bulut, yağar diye bekledim.

Çiçek açtı dallarım, meyve vermedi yazlar,
Saçlarımı ağarttı, dert taşıyan ayazlar.
Yüreğimde birikti, nice sessiz niyazlar,
Dallarımda bir meyve, olur diye bekledim.

Ömür dediğin şey de, su misali akarmış,
Giden geri dönmezse, yürek sessiz yanarmış.
Seven kendi yükünü, tek başına taşırmış,
Bir dost omzu yükümü, alır diye bekledim.

Şimdi ne bir sitemim, ne de kırgın sözüm var,
Seven gönül kaybetse, yine de sevgisi var.
Ömrümün son deminde, sana diyeceğim, yâr:
İçimdeki yanardağ, söner diye bekledim.