Beğim Şiiri - Mehmet Çiftlikli

BEĞİM
Zehiri soluyor toprağımız taşımız,
Hastalıkla ayıkmıyor inan başımız,
Kömürün tozu külü üç öğün aşımız
Çok şükür çoçuklarımız doyuyor beğim.

Bacalar üzerimize zehir kusuyor,
Kömürün tozunu sorma ahkâm kesiyor,
Angaraya ulaşan da neden susuyor,
Dokunu versen herhalde uyuyor beğim.

Bize küstü meyve vermez oldu ağaçlar,
Üstüne yuva bile yapmıyordur kuşlar,
Kanseri sorarsan bizde beşikten başlar,
Çocuklar kör topal böyle büyüyor beğim,

Kabusumuz oluyor o kirli bacalar,
Kansere çare bulmuyor hekim hocalar,
Hanımları hasta perişandır kocalar,
Nefesini ensesinde soluyor beğim.

Mehmet im ölmede görürsem şayet yazı,
Misafirim olarak gel sevindir bizi,
Geleceksin diye kestim ördeği kazı,
Hanım telaşlar içinde yoluyor beğim.
Mehmet çiftlikli