Bir sordular,
Bin âh işittiler benden.
Öyle viran etti ki dünyamı gidişin,
Açtığın yaralarla kanıyor içim.
Her hatıranın, yerini aldı nefretim.
Adına dahi tahammülü yok yüreğimin.
Bilemedim...
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta