Bebek Acı Şiiri - Rumeysa Haksever

Ben ki, kendisiyle didişen bağ korkuluğu benzeri bir kadın;
Şahit olduğu kriz şeylere, içinde çığlar yuvarlayan,
En kıymetlinin herkesleştiği düzene sırıtan,
Her sabah sırlı savaşa “günaydın” diyerek uyanan.

Bu kadar bağışlamak çakılı kaya etti.
Savruk makine devam etsin kudurmaya.
Onun isteği, uslu kıza bürünmeyeceğim.

Doğurdum bir kere, benimdir.
Ben bu bebek acıyı, öldüğüm güne
kadar seveceğim.