Be Kadın Şiiri - Evren Elvin Köseoğlu

Sana baktığımda içim titredi.
Gözlerindeki masumiyet, kalbindeki şefkatle,
sana kıyıp da nasıl yüklediler
narin vücuduna koskoca küfeyi?

Göğüs kafesinde sektirdiğin dertleri,
ellerinin avuçlarından akıp giden gençliğini,
dert üstüne dert eklenip yok edilen ruhunu
nasıl taşıdın, be kadın?

Çırpınırken içten içe, dik duruşunun altında
sakladığın gözyaşlarını kimse fark etmedi mi,
be kadın?

Kafes kapılarını açmadılar mı?
Kolun kanadın kırıldı da bir “of” demedin mi?
Deli yüreğini nasıl susturdun,
be kadın?

“Evladım,” dedin, taş bastırdılar.
Kara gözlerine hasret bıraktılar.
O gözlere karabulut çöktürdüler.
Kulaklarından evlat sesini alıp
sessizliği dinlettiler.
Dişlerini sıkıp da nasıl dayandın,
be kadın?

Soran olmaz kahpe dünyada,
“Ne oldu sana?” diye.
Elini tutan da olmaz, “seviyorum” diyen de.
Hep isterler, isterler de
kendi pisliklerini örterler de,
yıkar geçer şerefsizler.
Hiç mi görmedin,
be kadın?

Artık bitti.
Uyandın karabasanlı gecelerinden.
Doğdu güneş, yine yeniden.
Şimdi sıra sende; at sırtından kararmış küfeyi.
İntikam vakti geldi,
be kadın.

Yollarını karanlığa düşüreni,
o yollarda bırakıp da gideni,
her defasında ezip de geçeni,
sen de kör kuyularda bırak.
Bırak, be kadın.